[Audio http://euskaltube.com/uploads/audio/yJ2wNOqXc2wEtG5NWKSH.mp3|titles=Euskaraz bizitzeko eskubidearen aldeko Nafarroako kanpainak| width=480]

Guzti hau kudeatzen eta bideratzen duen lanpostua sortu da oraingoan, “Community Manager” deritzona. Beraz, Community Manager enpresa edo marka baten jarraitzaileen komunitateak gestionatu, sortu eta dinamizatzeaz gain, enpresaren eta bezeroen bitartekaria izan behar da. Hau da, enpresaren ahotsa kanpora begira eta bezeroen ahotsa barrura begira.

Lanpostu horretarako beraz, hainbat ezagutza eskuratzearekin ez da nahikoa, lanerako jarrera zehatz bat eduki behar baita. Horien artean, web 2.0 eta teknologia berriekin trebea izateaz gain, zaletasun bat azaldu behar da. Abilezia sozialen artean hizlari ona izatea, entzuten jakitea, ulerkorra eta beste hainbat jarrera eta trebetasun sozial eskatzen dira.

Guzti hau garrantzitsua da oso, egunoroko arreta eskatzen duelako eta bitartekari jokatzen den heinean, konfiantza bat sortu behar baita bi alderdiekin, beti ere enpresak goranzko bidea har dezan.

Azkenik lanpostu horri baiezkoa edo ezezkoa emango niokeen galderaren erantzuna ez dakidala izango litzateke. Baiezkoa emango nioke, lana delako eta ezin ditugulako hala nola lanak alde batera utzi. Baina sakonki aztertuz, bi faktore dira ezinbestekoak, alde batetik teknologien zaletasuna eta bestetik harreman sozialak.

Lehenengoarekin arazorik gabe ikusten dut neure burua eta bide horretatik baietz esango nuke. Hala ere, harreman sozialen alderditik, ezegoki ikusten dut nik bertan aritzea. Entzutea edo taldean aritzea ez dira oztopoak niretzat, baina bitartekari lana egitea bai. Bitartekari izateko eta konfiantza izateko bi alderdiekin, nahiko “quedabien” izan behar da eta askotan zure pentsamendu, ikuspuntu edo iritziak gorde behar dira, arazorik ez sortzeko. Luzaroan ezingo nuke horrelakoekin. Hala iruditzen zait eta hala ikusten dut neure burua.

Tiroen soinuak ziruditen.

Pasillora hurbildu nintzenean, morroi batzuk ikusi nituen ikasle zein irakasleak bahitzen. Barrurantz sartu nintzen berriro ere. Zorte handia izan nuen arren, sekulako tentsioa eta presioa sentitu nuen une hartan, nirea baitzen oraingoan ardura eta gauzak ondo egiteko aukera.

Tarte bat hartu nuen pentsatzeko, minutu bat edo agian. Armatuta zeuden tipo horien kontra ez neukan zer eginik eta mugikorra nuen irtenbide bakar. Joxek hainbestetan azaldutako twitter-ren istorioei erreparatu nien, baina jakina, twitter gehiegi erabiltzen ez dudan arren jarraitzaile gutxi nituela konturatu nintzen, gehienak bahituta zeuden klasekideak.

Orduan tuenti etorri zitzaidan burura, nire egoeran gertatutakoa jarri nezakeen, laguntza eskatzeko. Ideia ona iruditu zitzaidan eta internetera sartzerakoan HUHEZIko wifi-aren pasahitza eskatu zidan. Banekien, baina momentuko urduritasun eta ezinegonari, ukimen mugikorraren zailtasunak gehituta, ezin izan nuen ezer idatzi botoi guztiak batera zapaltzen bainituen.

Azkenean, beti bezala 112ra deitu nuen, gertatzen ari zena salatzeko. Handik gutxira, polizia mordoa sartu ziren unibertsitatean eta gertatutakoari amaiera jarri zioten.

Hurrengo egunetan komunikazioaren alorrean teknologia berrien eragina aztertzen eta hausnartzen aritu nintzen. Argi dago, oraindik denbora behar den arren, sare sozialak potentzia handiko tresnak direla eta etengabean hauen eraginkortasuna garatzen joango dela. Baina argi dago, baliabide hauek gure gizartean guztiz barneratuta egon arte eta internet guztiz librea eta denon eskura egon arte, ezinezkoa izango direla sare sozialak komunikazio tresna eraginkorrena bezala erabiltzea.

Atzo, apirilak 21, Iban Arantzabal HUHEZIRA etorri zen hitzaldi bat ematera. Mondragon Unibertsitatean irakaskuntza eta Gasteizen Euskal Filologia ikasketak burutu ondoren, Goiena.net-eko arduraduna da gaur egun eta sustatu.com-en parte hartzen du.

Hitzaldiak komunitateak Interneten duten garrantzia zuen ardatz. Danbaka.com, tokiko.tv eta azkenik Goiena.net azpimarratuz. Azken honek euskaraz dihardu eta 2.400 bisita inguru ditu egunero. Debagoieneko albistegiak jorratzen baitituzte.

Aniztasunari eta estiloari garrantzia eman zion batez ere.

Alde batetik, neutralismoari eustea garrantzitsua dela uste dute, eta ez ideologia bati lotzea. Mugatzea baitelako. Izaera, joaera eta pentsaera neutralaren bidez, sinesgarritasuna bermatu nahi dute, helburua informaziorik osoena eskaintzea baita.

Bestetik, estiloa azpimarratu du. Moldatu eta egokitu behar baita, kanala, edukia eta audientzia kontuan izanik. Ez baita berdina telebistan berri bat ematea edo sarean argitaratzea.

Laburbilduz, gaur egun ezinbestekoak diren gomendio batzuk zabaldu zituen, hala nola, kazetariak inplikatu eta arrastoa utzi behar duela, narrazio hutsetik aldenduz.

Klasetik kanpo blog bat sortzera eta komunitateen munduan murgiltzera animatu zituen.

Gaur egun ez dut halakorik aurkitzen, dokumentu horiek jada saretik kendu dituztelako. Orain berriz, “Asier Rekalde” ipiniz gero, sare sozialetako informazioa aurkitu dezaket. Twitter, Facebook, wordpress eta antzekoenak. Guztira 46.400 emaitza inguru azaldu zaizkit, baina niri buruz hitz egiten dutenak soilik hamar bat izango dira.

Irudietan berriz, blogean igotako hainbat argazki agertzen dira, eta nire aurpegia azaltzen da. Ideia hau ez zait oso atsegina egiten, ez bainaiz eroso sentitzen nire argazkia nork ikusi ditzakeen jakin gabe.

Hala ere, nire “tocayoak” aurkitzeko lagungarria egin zait. Orkoien bizi den 16 urteko Asier Rekalde bat badela jakin ahal izan dut, baita futbola gustukoa duela eta talde batean jokatzen ari dela. Beste Asier Rekalde xakelari bat aurkitu dut, baino honi buruz ez dut informazio gehiegirik bildu.

Azkenik, nire izen eta argazkiak googlen agertzea gustuko ez dudan arren, jendearentzat garrantzitsua edo interesgarria ez naizela argi izan behar dut. Teknologiaren etengabeko aurrerapenekin pribatutasuna kolokan jartzen ari den arren, sarean jarrera eta jokaera “normal” bat izanez gero, ez duzu ez hackerren ez beste inoren beldurrik izan behar. Gehiegi baikara mundu honetan hain kontrolatuak egoteko.

Google Calendar, izenak esaten duen moduan, Google etxeak sortutako agenda edo egutegi digitala da. Tresna honen bidez, ekitaldiak sor ditzakegu, gure egunerokoa antolatzeko eta pertsonalizatzeko. Itxura molda dezakegu eskaintzen dizkigun tresna eta baliabideen bidez.

Nahi adina egutegi sor ditzakegu, eta bakoitza guk aukeratutako pribatutasun eremuarekin. Nahi izanez gero guztiz pertsonala izan daiteke, edo guztiz publikoa, bestela zehazki guk aukeratutako talde itxiarekin partekatu dezakegu.

Sortutako ekitaldiak iristean, gainera, mugikor eta posta elektronikoaren bidez abisatuko digu. Mugikorrean internet edukiz gero, sar gaitezke eta erabili dezakegu.

Beraz, ekitaldiak sortzeko, gonbidatzeko, gonbidapenak jasotzeko edo aurkitzeko balio digu, era sinple, azkar eta erraz batean.

Pertsonalki ez dut erabiliko,  behar ez dudalako. Izan ere, etorkizunerako horrelako tresnak ezagutzea garrantzitsua iruditzen zait, baliagarriak direlako. Teknologiak aurrera egiten duen heinean, geroz eta garrantzitsuagoak izango dira horrelako tresnak, hobe orain ezagutzea, derrigorrezkoak izan arte itxarotea baino.

Luistxo Fernandez proiektuaren buru dena, euskaldunen artean teknologiarekin eta bereziki internetekin bizi zen fobia hautsi nahian sortu zuela aitortu zuen, informazio gunerako eta batez ere aisialdirako tresna paregabea zela erakusteko asmotan. Horretarako gaztelaniaz eta ingelesez jada existitzen ziren ereduez baliatu zen.

Gaur arte, “internauta” euskaldunen albistegi erreferentzia dugu sustatu, eta negozio eredua handia ez eduki arren, ez du gaurkotasunik galdu. Luistxok ez du gustuko hedabide digitalen eta antzekoen zaku berean sustatu sartzea, hain zuzen ere, blog batez ari baikara.

Interneteko kontuak, bitxikeriak, teknologia albisteak, hizkuntzarekin zerikusia duten albisteak, etab. jorratzen dituzten gaiak dira, beti ere, bulegoan denbora galtzen duten erabiltzaileek jokoa ematen dietelako, komentatuz eta albiste berriak proposatuz.

Hemen uzten dizuet priperan azaltzen duen bideoa.

Laburbilduz:

• Ez erabili pasahitz berdina kontu guztietan, erabili pasahitz ezberdinak.
• Ez erabili pasahitz sinpleak, landu, konbinatu zenbakiak eta letrak.
• Ez oinarritu pasahitzak informazio pertsonalean, jaiotze datak, familiakoen izenak…
• Ez utzi zure pasahitzak bistan, gorde itzazu idatzirik baldin badituzu.
• Pasahitza ahaztuz gero edo aldatu nahian, saihestu erantzun errazak dituzten galderak, erantzuna zuk bakarrik dakizkizun horiek erabili.

Gomendioei erreparatuz ia dena aldrebes egiten dudala uste dut. Pasahitz berdina erabiltzen dut kontu guztietan, sinplea da eta beste hainbeste. Hala ere ez dut uste aldatuko ditudanik oraindik behintzat, hackerrek eta ingurukoek beldurra ematen ez didatelako.

Aurrekoan ordenagailu eramangarriak dituzten web kameretatik sartu zezaketela komentatu zidaten. Hasieran “post-it” bat jartzea pentsatu nuen, baina geroago neure buruari galdetu nion, zer egiten dut nik ordenagailuaren aurrean Hacker bati interesgarri egingo zaiona?

Kontu bankariak erabiltzen ez ditudan bitartean eta sarean normaltasunez aritzen naizen heinean, ez dut beharrezkoa ikusten halako neurriak hartu behar izatea.

Haiti, Latinoamerikako herrialderik pobreena, 200.000 hildako inguru eta 250.000 zauritu izan omen zituen. Haitiko lehen ministroak, Jean-Max Bellerive, hildakoak 200.000tik gora izan zitezkeela aipatu zuen eta begiratu izan dudan informazioan kontraesan asko daude.

Harritu egiten nau Haitin gertatutakoa zorte txarrari leporatzea, 1969. urtean Kalifornian gertatutako gradu berdineko lurrikarak 72 hildako soilik eragin baitzuen. Haiti ez da suntsitu ezta behartsua bilakatu oraingoan, biztanleriaren %80 urri-bizian egon izan baita beti eta %60ak atentzio sanitario minimorik inoiz jaso ez duelako.

Izan ere, mundu guztiko herrialdeek bere laguntza azaleratu dute, hori bai, AEB eta Barack Obama dira munduko kezkatuenak, beti ere, megafonoa eskuan dutelarik aipatu behar dituztelako beraien ekintza solidarioak. Munduko beste herrialdeek laguntza eskaintzen ari dira ere hainbeste zarata sortu gabe. Jokatu solidario moduan solidario izan nahi baldin baduzu, baina ez egin kanpainarik, ez zaitez baliatu historiako hondamendi larrienetariko batetik.